XanTheater

  • Απέραντος σκουπιδότοπος είσοδοι πολυκατοικιών, καταστήματα και δρόμοι, από εκείνους που θέλουν να... νοικοκυρέψουν την πόλη
  • Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι εκδηλώσεις με τίτλο "Σκίζομαι για την πόλη μου", στο πλαίσιο του πανελλαδικού προγράμματος "Εκλογές είναι, θα περάσουν"
  • Ένα εξαίσιο κείμενο ξανθιώτισσας προς υποψήφιους των δημοτικών εκλογών
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Ούτε οι απειλές για φυλάκιση και βαριά πρόστιμα ούτε οι προσπάθειες των διευθυντών να τους σταματήσουν, κατόρθωσαν να εμποδίσουν την απεργία των δασκάλων του Ντένβερ, της πρωτεύουσας του Κολοράντο των Η.Π.Α. (δείτε και εδώ).

Ήταν η πρώτη απεργία μετά από 25 ολόκληρα χρόνια! Μετά από δεκαπέντε μήνες διαπραγματεύσεων, οι δάσκαλοι κατέβηκαν την περασμένη Δευτέρα σε απεργία με κύριο αίτημα αυξήσεις στους μισθούς, αφού οι δάσκαλοι του Κολοράντο είναι από τους λιγότερο αμειβόμενους δασκάλους των Η.Π.Α. Οι δάσκαλοι ζητούν αυξήσεις στο βασικό μισθό και όχι στα μπόνους, τα οποία κάθε χρόνο αλλάζουν με αποτέλεσμα οι μισθοί τους να ανεβοκατεβαίνουν δημιουργώντας ένα κλίμα αβεβαιότητας στη ζωή τους.

Τον περασμένο Απρίλη δύο ρεπουμπλικάνοι βουλευτές επιχείρησαν να περάσουν νομοσχέδιο, σύμφωνα με το οποίο η συμμετοχή σε απεργία θα κόστιζε στους δασκάλους όχι μόνο τη θέση εργασίας τους (θα απολύονταν αμέσως) αλλά και την ελευθερία τους, αφού θα τους επιβαλλόταν φυλάκιση μέχρι έξι μήνες και χρηματικό πρόστιμο πεντακοσίων δολαρίων για κάθε μέρα απεργίας που θα κρινόταν «παράνομη» από τα δικαστήρια! Τελικά το νομοσχέδιο δεν πέρασε και 2.000 δάσκαλοι από 160 σχολεία του Ντένβερ κατέβηκαν στην απεργία, έχοντας μάλιστα τη στήριξη των μαθητών τους αλλά και της τοπικής κοινωνίας. Ακολουθούν κι αυτοί το δρόμο των συναδέλφων τους στο Λος Άντζελες που πρόσφατα πέτυχαν μερική ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Το διεκδικητικό κίνημα δεν μπορεί να σταματήσει να υπάρχει, ανεξάρτητα από τα πλήγματα που έχει υποστεί από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Στο πλαίσιο αυτό, μόνο οι πιο μαχητικές μορφές αγώνα έχουν πιθανότητα να πετύχουν κάποιες νίκες και όχι ο διάλογος. Αυτό φαίνεται να το συνειδητοποιούν έστω και μετά από αρκετές δεκαετίες οι δάσκαλοι στις Η.Π.Α., που ολοένα και πιο συχνά κατεβαίνουν σε απεργίες.

πηγή