XanTheater

  • Είναι μακράν η πιο κακοφωτισμένη πόλη
  • Έσπευσαν να γράψουν οι... γνωστοί (αργυρώνητοι και τζαμπατζήδες), αλλά η πραγματικότητα τους χαστουκίζει
  • Την ημέρα και ώρα των συγκεντρώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου θεώρησε καταλληλότερη για να συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο Ξάνθης!... Τελικά τα "μάζεψε" ή το "μάζεψαν" κάποιοι
  • Κουράγιο παιδιά
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Παραθέτουμε τρία βιβλία που αυτό τον καιρό προτείνει το βιβλιοπωλείο "Δύο", τρία από τα γεμάτα εικόνες μυθιστορήματα που είναι ικανά να πολλαπλασιάσουν τη γλύκα της καλοκαιρινής ραστώνης μέσα από την απόλαυση της ανάγνωσής τους:

"Ας φυσά τώρα"

Τον τελευταίο καιρό, που νιώθω ότι είναι άχρηστο να λέω τη γνώμη μου αν δεν τη συνοδεύει κάποια δράση, κάποια πράξη σοβαρή, και κάπως πήζω μέσα στη χλαπάτσα από απόψεις που τη μεγέθυνε η ψηφιακή δικτύωση - ίσως και λόγω ηλικίας σκέφτομαι ότι εγώ, αντιθέτως, θα 'θελα να περιγράψω λεπτομερέστατα ένα βάζο με αγριοτριαντάφυλλα που μια πολύ συγκεκριμένη μέρα (σχεδόν μισό αιώνα πριν) υπήρχε στη σάλα του πατρικού μου. Τη δροσιά και το χρώμα τους. Τ' αγκάθια τους στον γερό, πράσινο γυαλιστερό τους μίσχο. Τα υπορόδινα εκατόφυλλα που μαδάνε στο νερό. Τα άγαρμπα χέρια της Κλέλιας που μας τα έφερνε απ' τους κήπους (60άρα, ανύπαντρη, ταπεινή και φοβισμένη, όπως τα σκυλιά) και που με χάιδευαν γεμάτα σκλήθρες από την αξίνα. "Αλλά ποιον αφορά;" σκέφτομαι. Και δεν γράφω τίποτα…

"Πλατεία διαμαντιού"

Βαρκελώνη, αρχές της δεκαετίας του '30. Η Νατάλια είναι ένα όμορφο κορίτσι που δουλεύει σε ζαχαροπλαστείο. Κάποια μέρα πηγαίνει να διασκεδάσει στη μεγάλη γιορτή της Γκράσια, χωρίς να υποψιάζεται ότι εκεί πρόκειται να συμβεί αυτό που θα σημαδέψει την ύπαρξή της. Αρχικά διστάζει όταν ένα άγνωστο αγόρι την πλησιάζει και της προτείνει να χορέψουν. Όμως ο Κιμέτ είναι δυναμικός και γοητευτικός, την κοιτάζει με δυο μάτια μικρά και υποσχετικά. Εκείνη θα του απλώσει το χέρι. Εκείνος θα της αλλάξει το όνομα και τη ζωή. Παντρεύονται, γίνονται γονείς. Στήνουν ωστόσο ένα παράξενο σπιτικό, γεμάτο πουλιά, επειδή ο σύζυγος έχει αποφασίσει να εκθρέψει περιστέρια, κάτι που ενθουσιάζει τα παιδιά μα δυσκολεύει όλο και πιο πολύ τη σύζυγό του, την Κολομέτα, αυτήν που με μια φωνή μοναδική, ολόφωτη και σκοτεινή, τρυφερή και σπαρακτική, αφηγείται τούτη την πανανθρώπινη ιστορία. Ώσπου ακούγονται τα όπλα, ο άντρας φεύγει για να πολεμήσει και η γυναίκα μένει πίσω για να δώσει τη μάχη της επιβίωσης. Η πλατεία Διαμαντιού της Μερσέ Ροδορέδα είναι μια αξέχαστη αναγνωστική εμπειρία, ναρκώνει γλυκά το μυαλό και την καρδιά.

"Άλμα"

«Στον κήπο του άσπρου σπιτιού ο χειμωνιάτικος ήλιος χαϊδεύει το πρόσωπό μου, σε λίγο θα σβήσει. Είμαι στο νησί μου, μα δεν είναι το νησί των κακών. Είναι η Άλμα, η Άλμα μου, η Άλμα των αγρών και των ρυακιών, των βάλτων και του μαύρου δάσους. Στέκω ακίνητος στον χρυσό ήλιο, με τα μάτια μου στραμμένα στο μέσα μέρος του κεφαλιού μου, αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μια μέρα η ψυχή μου θα φύγει μέσ' από μια τρύπα στο κεφάλι μου, για να πάει στον ουρανό και στ' αστέρια».

Ο Ζερεμί Φέλσεν επιστρέφει στον Μαυρίκιο με αφορμή την προσωπική του έρευνα για το σπάνιο πουλί ντόντο που έχει εκλείψει από τον 17ο αιώνα, αλλά η περιπλάνηση στα πατρογονικά εδάφη θα τον οδηγήσει στην τραγική ιστορία της οικογένειάς του. Παράλληλα ξετυλίγεται η ιστορία του Ντοντό, ενός περιφερόμενου ζητιάνου που μοιάζει να έχει γεννηθεί για να κάνει τους άλλους να γελούν. Αυτό που τους συνδέει είναι η Άλμα, το αγρόκτημα που ανήκε κάποτε στους Φέλσεν αλλά στη θέση του δεσπόζει πλέον ένα εμπορικό κέντρο.