"Η χαμένη Πηνελόπη της αγάπης" - Γιάννης Πολίτης, εκδόσεις "Εξάντας", σελίδες 68

Εκεί στη γωνία Αριστοτέλους και Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, τον χειμώνα ο βαρδάρης “ξυρίζει” και το καλοκαίρι θαρρείς πως βλέπεις τις πλάκες να πυρακτώνονται. Σ’ αυτή τη γωνιά θυμόμαστε με νοσταλγία τον Γιάννη Πολίτη να στέκει επί σειρά ετών πίσω από τον πάγκο του εκδότη-βιβλιοπώλη Νίκου Κατσάνου, έτσι ακριβώς όπως τον περιγράφει ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο εξαιρετικό βιβλίο του "Ο κύριος Μακεδόνας".

Ο πάγκος του Κατσάνου συνέχισε να υπάρχει, μα ο Γιάννης Πολίτης αποσύρθηκε εδώ και πολλά χρόνια. Πρόλαβε ωστόσο να μας δώσει δύο σπουδαία βιβλία, το "Δώσε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν" και τη "Χαμένη Πηνελόπη της αγάπης", μια κατάθεση ψυχής με τα μάτια ενός εραστή των πάντων και του τίποτα, με εκείνη τη γραφή που από μέσα της ξεπηδούν όλα τα γραψίματα του Kerouac κι όλα τα ποιήματα του Ginsberg, όλα τα ποδοβολητά των κυνηγημένων και οι κρυφές σημειώσεις που τους έπεσαν από την τσέπη και τις πήρε ο μανιασμένος αέρας. Η χαμένη Πηνελόπη υπήρξε μα είναι ανύπαρκτη. Ήταν η μετουσίωση της αγωνίας ενός ανθρώπου, η πνιγμένη κραυγή, οι φίλοι που "ένα πρωί φεύγουν για πάντα, αφήνοντας πίσω τις μέρες που τους πλήγωσαν, διαβάτες που θέλησαν απ’ τη ζωή τους κάτι παραπάνω από μια ελπίδα". Το σκοτεινό ημερολόγιο ενός άλλου "Ουρλιαχτού", φαινομενικά υποκειμενικό μα τόσο περιεκτικό ώστε ν’ αγκαλιάζει όλους όσους διατηρούν τη χρηστικότητα του μυαλού και δεν έχουν απονεκρώσει τις αισθήσεις τους. Εκπληκτική η… αριθμο-ποίηση (η σκοτεινή ποίηση των αριθμών) στα μισά του βιβλίου. Ανάμεσα στην τρομερή παρέλαση των αριθμών και οι 100.000 σελίδες της δικογραφίας της R.A.F. που, αλίμονο φίλε Γιάννη, υπερκεράστηκαν από τις δίκες-παρωδία των ημερών μας. Τα ρεκόρ σπάνε μα η λύσσα κρατάει, το ίδιο κι λαμπρές μέρες του χθες που άφησαν πίσω τους έστω δυο βιβλία και την πικρή γλυκύτητα των ένδοξων ταξιδιών.

 

Καλαϊδόπουλος
zolotas