XanTheater

  • Η ρήση "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται" βρήκε εφαρμογή (και) στον ΣυΡιζΑ Ξάνθης
  • Το καλό είναι ότι μετά τις εκλογές θα εξαφανιστούν από τα γραμματοκιβώτια, όπως πριν από λίγο καιρό χάθηκαν και οι επίδοξοι δήμαρχοι και σύμβουλοι...
  • Νέες μέρες δόξας για ηλεκτρονικά -και όχι μόνο- γραμματοκιβώτια που λαμβάνουν καθημερινά πλέον την αγάπη άγνωστων μέχρι χθες θαυμαστών τους...
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

"Ποιος εδώ μέσα αμφέβαλε για το αν υπάρχει κράτος;" έγραφε η γελοιογραφία στην εφημερίδα «Βήμα» την επόμενη της δολοφονίας του γιατρού Τσιρώνη. Ακολουθεί το χρονικό ενός ανθρώπου που υπονόμευσε την έννοια του κράτους.

Ο Βασίλης Τσιρώνης γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1929 και καταγόταν από το Αγρίνιο. Το 1947 περνάει στην ιατρική σχολή Αθηνών (γλυτώνοντας με διάφορα κόλπα την ευελπίδων για την οποία τον προόριζε ο στρατιωτικός πατέρας του). Το 1958 διορίζεται γιατρός των εξόριστων του Άη–Στράτη. Διοχετεύει στον ξένο τύπο εμπιστευτικά έγγραφα και απόρρητες οδηγίες που αποδείκνυαν την πολιτική και φυσική εξόντωση των εξόριστων καταγγέλλοντας την κυβέρνηση της δεξιάς για «ανθρωποκτονίες εκ προμελέτης» και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για «συνθηκολόγηση και υποταγή». Κατηγορήθηκε για κουμουνιστής και παύθηκε από γιατρός.

Το 1960 φυλακίζεται για εξύβριση κατά των αρχών και πρωτοστατεί σε απεργία πείνας για όσους ήταν φυλακισμένοι για χρέη. Το 1962 ιδρύει το κόμμα το Ε.Α.Κ. (Εθνικό Αστικό Κόμμα) με τη συγκεκριμένη αυτή δραστηριότητά σ’ εκείνη την ανώμαλη περίοδο να είναι μάλλον συμβολική και ανθρωπιστική παρά κομματική. Το 1964 ξεκινά τη δεύτερη απεργία πείνας (διάρκειας πενήντα ημερών) επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου με αίτημα τον άμεσο επαναπατρισμό των αριστερών πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ». Στις 16 Αυγούστου 1969 σε ηλικία σαράντα ετών (η χούντα βρισκόταν ήδη στη τρίτη χρονιά της) και έχοντας μαζί του όλη την οικογένειά του, κάνει αεροπειρατεία στο δρομολόγιο Αθήνα-Αγρίνιο με σκοπό να φτάσει στην (τότε «κόκκινη») Αλβανία και στη συνέχεια να διαφύγει στη Σουηδία, στην οποία ζούσαν τότε οι περισσότεροι αντιδικτατορικοί πολιτικοί πρόσφυγες. Μετά από ευμενείς διαπραγματεύσεις με Αλβανούς επικεφαλής, όλοι οι εμπλεκόμενοι μεταφέρονται σε πανδοχείο που είχε ετοιμαστεί ειδικά για τους ασυνήθιστους επισκέπτες. Γιορτινό τραπέζι, ξενάγηση και επιστροφή των επιβατών και του πληρώματος στην Ελλάδα με καύσιμα της αλβανικής κυβέρνησης. Το 1973 και ενώ βρίσκεται στη Σουηδία, καταδικάζεται από εμβόλιμο σουηδικό δικαστήριο για τις πολιτικές πεποιθήσεις του που δεν συντάσσονται με αυτές των διαφόρων «αντιστασιακών» και κλείνεται μέχρι τον Σεπτέμβρη του ’74 στις σουηδικές φυλακές, ενώ οι έλληνες πολιτικοί εξόριστοι της Σουηδίας κάνουν τα πάντα για να παραμείνει φυλακισμένος.

Το 1974 επιστρέφει στην Ελλάδα και μετονομάζει το κόμμα σε «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο» (Ο.Ε.Μ.). Έκανε διάφορες «επαναστατικές» παρεμβάσεις (υβριστικά συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Καραμανλή και κατά Λαμπράκηδων, πυροβολισμοί με καραμπίνα κατά μιας γιγαντιαίας φωτογραφίας του Καραμανλή κ.α.)! Το 1977 πραγματοποιούνται εκλογές και ο Τσιρώνης ρίχνει και προμοτάρει το σύνθημα της λευκής ψήφου, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει μία εβδομάδα αργότερα τα 251.000 λευκά ψηφοδέλτια της β' εκλογικής περιφέρειας Αθηνών, πράγμα που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό την απόπειρα της αστυνομίας να τον συλλάβει στην είσοδο του σπιτιού του μετά από ανακίνηση μίας παλαιάς χουντικής καταδίκης του και να τραυματιστεί ο επικεφαλής αξιωματικός που θα εκτελούσε τη σύλληψη.

Στις 30 Νοεμβρίου 1977, ειδικές αστυνομικές μονάδες και ελεύθεροι σκοπευτές απέκλεισαν την περιοχή γύρω από το σπίτι του και άρχισε έτσι μία πολύμηνη και επεισοδιακή πολιορκία. Στις 05 Φεβρουαρίου 1978 ο Τσιρώνης κήρυξε το διαμέρισμά του στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα», αναπτύσσοντας τις ιδέες του, σχολιάζοντας την επικαιρότητα, αναφερόμενος στις ραδιουργίες και τις προστυχιές του τύπου και του κράτος των "μαύρων" (εννοώντας των φασιστών). Το «Βήμα», εκτός από το πρωτοσέλιδο σχόλιό του με τον προκλητικό τίτλο «Υπάρχει κράτος;», εξέφραζε ενυπόγραφα την «ανησυχία» ότι δήθεν με το «αυτόνομο κράτος» του Τσιρώνη «υπονομευόταν η έννοια του κράτους».

Στις 11 Ιουλίου 1978, εικοσιοκτώ πάνοπλοι κομάντος της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν με βοήθεια δακρυγόνων στο διαμέρισμα μετά από δικαστική απόφαση και με παρουσία εισαγγελέα. Έχει δοθεί εντολή να μην πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από την επιχείρηση. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός, ενώ η σύζυγός του -που μετά την παράδοση των τριών παιδιών τους είχε μείνει μέχρι τέλους δίπλα του στο τελευταίο οχυρωμένο δωμάτιο- φώναζε δυνατά πως «οι φασίστες σκότωσαν τον Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του». Σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας ο Τσιρώνης «αυτοκτόνησε». Στις 13 Ιουλίου 1978, περίπου χίλια άτομα από τον χώρο της άκρας αριστεράς διαδήλωσαν στην κηδεία του με συνθήματα κατά της κρατικής βίας και των δημοσιογράφων, τους οποίους κατήγγειλαν ως υποκινητές της εξόντωσης του γιατρού Τσιρώνη. Ωστόσο, στο πολιτικό μνημόσυνο που τού έκανε την επόμενη χρονιά η οικογένειά του, δεν παρευρέθησαν περισσότερα από 40–50 άτομα.

πηγές: Indymedia, περιοδικό «Ιδεοδρόμιο» και διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της εποχής

 

Καλαϊδόπουλος
Vatzip